μάλλον καθαρή αφέλεια θα την χαρακτήριζα την προσπάθεια των ντόπιων κυνηγών να σταματήσουν τους ιταλούς κυνηγούς από το ανελέητο κυνήγι τους....αυτό μαρτυρά τουλάχιστον το δεύτερο δημοσίευμά τους στο σημείο με τα ακόλουθα: "Και εμείς κυνηγοί είμαστε αλλά του τύπου χτυπήσαμε ένα δύο τέλος". από ότι φαίνεται η όλη ιστορία αποτελεί μια κόντρα ανάμεσα στους ντοπιους και τους ξένους κυνηγούς για το ποιος θα προλάβει να χτυπήσει τα περισσότερα. επειδή οι ιταλοί τους "έριξαν στα αυτιά" στους δικούς μας, τους κακοφάνηκε και αντέδρασαν. έλα όμως που έχουν τη φωλιά τους λερωμένη και δεν βάζουν το δικό τους όργανο, τη θυροφυλακή, να λύσει το ζήτημα, αλλά ζητούν από τους συλλόγους να "πιάσουν" τα τουφέκια. και δεν βάζουν τη θυροφυλακή γιατί τότε δεν θα μπορούν και οι ίδιοι να κυνηγήσουν. όσον αφορά δε τους συλλόγους είναι γνωστό πως αν έχει γίνει κάποια προσπάθεια μέχρι τώρα για το θέμα, αυτή έχει γίνει από σύλλογο της Παραμυθιάς, ανεπιτυχώς όμως εφόσον και ο νόμος αλλά κι οι κυνηγετικοί σύλλογοι με την θυροφυλακή τους, κάνουν ότι μπορούν για να λειτουργεί το κυνήγι ανεξέλεγκτα. υποκρίνονται λοιπόν όταν μας μιλούν για πλίατσικο, αφού το μεθοδεύουν μόνοι τους....ας αφήσουν λοιπόν τα περιβαλλοντικά κηρύγματα, γιατί στο τέλος θα πιάσουμε εμείς τα τουφέκια και θα κυνηγάμε κυνηγούς.....αλήθεια όμως πόσο καλός κυνηγός είναι κάποιος που πυροβολεί παγωμένα κοτσίφια, τα οποία είναι σχεδόν ακίνητα από την παγωνιά; και με τα χέρια πιάνονται αυτά μάγκες, μην παριστάνετε λοιπόν τον Αϊ-γιώργη που σκοτώνει τον κακό τον δράκο....